طرف خطاب او وزير مهلبى است . ا به عين مفقر اليك رأيتنى * بعد الغنى فرميت بى من خالق آيا با ديده‌اى كه بسوى گدايان مىنگرى نگاهم مىكنى ؟ پس از توانگرى مرا همچون پيراهن كهنه‌اى بدور مىاندازى لست الملوم . انا الملوم لاننى * املت للاحسان غير الخالق ترا ملامت سزاوار نيست . اين منم كه سزاوار ملامتم * زيرا از خالق رو برتافته بسوى مخلوق چشم اميد دوخته‌ام . ابو الفرج على بن الحسن اصفهانى با اينكه خود از خاندان مروان بن حكم و از نسل اميه بود معهذا مذهب شيعه را پسنديده بود . وى على و اولاد على را دوست ميداشته و بديهى است از دشمنان آل رسول اللّه يعنى بنى اميه بيزارى مىجسته است . بسال سيصد و پنجاه و دو هجرى حسن بن محمد وزير عظيم الشأن مهلبى زندگى را بدرود گفته و ابو الفرج اصفهانى چهار سال بعد يعنى در ماه ذى الحجه سال سيصد و پنجاه و شش هجرى بدنبال دوست ديرين خود از اين جهان رخت به جهان ديگر كشيد . گفته مىشود كه ابو الفرج در سالهاى آخر عمر خود باختلال مشاعر